انتظار پویا * اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود* - نزدیکی ظهور

داشتن حالت اضطرار و هم درد بودن با حضرت حجت(عج)

عبدالرحمن — Sun, 8 May 2011 12:14:35 GMT

داشتن حالت اضطرار و هم درد بودن با حضرت حجت(عج)

مطلبی را که میخواهم در اینجا عرض کنم اینست که بعضی افراد که ادعای مسلمان بودن را دارند (در مقابل حرفهایی که عده ای مبنی بر نزدیک بودن ظهور در چند ماه یا چند سال آینده دارند میزنند که اکثراً به خاطر جهالت است نه دشمنی) میگویند ظهور ممکن است تا یک میلیون سال دیگر هم اتفاق نیفتد.مگر ما در دعای عهد نمیگوییم که

دشمنان ظهور را دور و ما دوستان آنرا نزدیک میدانیم؟

دشمنان بخاطر ادامه ظلم خود این واقعه را دور میدانند چون وقوع آن باعث ضرر آنهاست ولی دور بودن آن واقعه به ضرر ماست.نزدیک بودن آن به ما روحیه میدهد برای ادامه راه.ما خیلی خوشبختیم که در این عصر یعنی عصر ظهور زندگی میکنیم.اگر یکی از عزیزان این افراد مثلاً فرزندشان گم شود بعد به آنها بگویند شما تا 15 سال دیگر نمیتوانید فرزندتان را ببینید آنها شاید دق کنند و بگویند نه هرگز نمیتوانیم تحمل این مصیبت را داشته باشیم حال امام زمان ما در غیبت هستند و بعضی ها در کمال خونسردی ظهور را نزدیک نمیدانند.طبق روایات متواتر از نشانه های عصر ظهور ما در عصر ظهور قرار داریم و باید آنرا نزدیکتر بدانیم.آیا نباید از این دوری و فراق منقلب شد؟یا اینکه باید با خونسردی گفت شاید تا یک میلیون سال دیگر نیز نباید منتظر آن روز باشیم؟درست است که خداوند قدرت دارند تا هر زمانی ایشان را سلامت نگه دارند ولی ما باید در جایگاه خود ملتهب باشیم.البته من در این اندازه نیستم که بخواهم برای محبان حضرت تعیین تکلیف کنم ولی بنظرم رسد که این حرفها را بزنم.متأسفانه برای عده ای در دوران غیبت کبری دکان درست شده و این افراد بجای اینکه از جان و مال و آبروی خود برای دین مایه بگذارند برعکس دین را عرصه ای برای بهره مندی از دنیا دیده اند.چقدر خوب است بعضی افراد که شهرت و آبرویی دارند از امام خمینی و امام خامنه ای اندکی یاد بگیرند که چطور باید برای امام زمان از جان و مال و مخصوصاً آبروی خود گذشت.چرا عده ای سکوت کرده اند.شاید این بهانه را دارند که با سکوت کردن میتوان از فتنه های آخرالزمان گریخت؟؟ در حالی که همین این فتنه است.

امن یجیب المضطر اذا دعاه ویکشف السوء ویجعلکم خلفاء الارض

أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِیب

عبدالرحمن — Fri, 22 Apr 2011 00:25:15 GMT

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّةَ وَلَمَّا یَأْتِکُم مَّثَلُ الَّذِینَ خَلَوْاْ

مِن قَبْلِکُم

مَّسَّتْهُمُ الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَزُلْزِلُواْ حَتَّى یَقُولَ الرَّسُولُ

وَالَّذِینَ آمَنُواْ مَعَهُ مَتَى

نَصْرُ اللّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِیبٌ

﴿۲۱۴﴾بقره
آیا پنداشتید که داخل بهشت می‏شوید و حال آنکه هنوز مانند آنچه بر [سر] پیشینیان شما آمد بر [سر] شما نیامده است آنان دچار سختى و زیان شدند و به [هول و] تکان درآمدند تا جایى که پیامبر [خدا] و کسانى که با وى ایمان آورده بودند گفتند پیروزى خدا کى خواهد بود آگاه باشید که پیروزى خدا نزدیک است

انقلاب تونس و اتفاقات آینده

عبدالرحمن — Tue, 25 Jan 2011 11:12:44 GMT

پس از سقوط دیکتاتور تونس و تغییر کردن چهره این کشور موج اعتراضات به کشور های دیگر منطقه رسیده است.اکنون برای شخص یا اشخاصی در منطقه زنگ هشداری بصدا در آمده که تا دیر نشده منطقه را از دست حرکت های مردمی (و نه حتماً حق) گرفته و اجازه گسترش یافتن استکبار ستیزی را در خاورمیانه ندهند.

فتنه لبنان و فتنه های آینده در منطقه میتواند حاوی وقایع سختی برای مردم باشد و البته امیدواریم تا پس از این سختی آسانی و گشایش رخ بدهد.

اللهم عجل لولیک الفرج و سهّل مخرجه

پرچم جمهوری اسلامی ایران ، پرچم توحید

عبدالرحمن — Thu, 30 Dec 2010 02:55:06 GMT

از امیرالمومنین علی علیه السلام پیرامون سال ظهور روایتی داریم *که:

پرچمهای نامشخصی از زمین بلند می شود که از جنس پنبه، کتان و ابریشم نیست و بر نوک نیزه (پرچم) عنوان «سید اکبر» حک شده است. (این سپاه) را مردی از آل محمد(ع) که از مشرق نمایان می شود، رهبری می کند. عطر آن همانند بوی مشک خوشبو در مغرب شنیده می شود و از یک ماه پیش از آن ترس (در میان غربیان) حاکم می شود تا این که به خونخواهی پدران خویش وارد کوفه می شوند در این زمان که آنها به این امر مشغولند، سپاهیان یمانی و خراسانی (به آنها) رو می کنند که همانند اسبان مسابقه ای آشفته موی، گرد سفر بر تن نشسته، شمشیر از نیام بر کشیده و راست قامت و پولادین عزم و چونان تیر کمان هستند. وقتی یکی از آنها به باطن مردی نگاه می کند می گوید از این پس، هیچ خیری در مجلس ما نیست. بارالها حقیقتا توبه کرده ایم. آنها همان «ابدال» هستند که خداوند متعال در کتاب عزیزش آنها را (چنین) توصیف کرده است:

إنَّ اللّه َ یُحِبُّ التَّوابیّنَ و یُحِبُّ المُتَطَّهرّینَ

حقیقتا خداوند توبه کنندگان و طهارت جویان را دوست دارد.

همانندان آنها هم از آل محمد(ع) هستند.

*بحارالانوار، ج52، ص274؛ الزام الناصب، ج2، ص120؛ بشارة الاسلام، صص58 و 69

حال این دو رباعی از حضرت امام را بخوانید.

این عید سعید عید حزب الله است

دشمن ز شکست خویشتن آگاه است

چون پرچم جمهوری اسلامی ما

جاوید به اسم اعظم الله است

این عید سعید عید اسعد باشد

ملت به پناه لطف احمد باشد

بر پرچم جمهوری اسلامی ما

تمثال مبارک محمد باشد

راستی سید اکبر لقب کدام شخصیت است؟

پیامبر اسلام(ص)

برای اولین بار پس از پیروزی انقلاب اسلامی مردم ایران بود که حکومت الله توسط خود مردم و در غیبت حجت خدا برقرار شد و اسلام توانست نه فقط در کتابها یا دل مردم بلکه بصورت قانون در یک کشور پیاده شود.اینکه چقدر با حالت ایده فاصله داریم بحثی جداست ولی این مهم است که ایران تنها کشوری است که اسلام را به عنوان دین در تمامی زمینه ها قبول کرده و مثل کشورهای دیگر نیست که فقط اسم اسلام را یدک بکشند و در واقع دشمن اصلی اسلام باشند.

یا اینکه کشوری اصلاً در تمامی زمینه ها ملحد باشد حتی در پرچمش

و این ایرانیان هستند که پس از این همه تلاش و امتحان های سنگین میتوانند پرچم را به صاحب اصلی آن بسپارند.

لزوم آمادگی رزمی برای جهاد

عبدالرحمن — Sat, 30 Oct 2010 17:25:27 GMT

با سلام خدمت دوستان

با توجه به اینکه آماده بودن برای دفاع در هر لحظه برای مسلمانان لازم است و همچنین برای عملی کردن بخشی از شعار هایمان مبنی بر آماده بودن برای جهاد و یاری اسلام سه کتاب کم حجم و مفید زیر رو برای شما آماده کردم.جهاد کردن و یاری حضرت حجت بن الحسن عجل الله تعالی فرجه الشریف منحصراً با شمشیر و خنجر نیست بلکه باید با هر وسیله ای که داشتیم(البته سلاح ضد بشری مثل سلاحهای هسته ای مردود هستند) از دینمان دفاع کنیم. اگر در آینده توانستم این کتابها رو ترجمه کنم که چه بهتر و اگر نه متنش رو خودتون ترجمه کنید(منظور ترجمه تحت الفظیه).البته این بخشی از آمادگی دفاعی است و اگر کتاب و فیلم قابل نمایشی بدستم رسید در اختیار شما قرار میدهم.با توجه به اینکه غیر از دوستان هم از اینگونه وبلاگ ها دیدن میکنند نمیتوان تمامی مطالب رو قرار داد و خود شما میتوانید با مراجعه به پایگاه های بسیج و عضویّت در آن دوره های مختلف را پشت سر بگذارید.

جوجیتسو یکی از قدیمی ترین و پیشرفته ترین و عملی ترین رشته های رزمی در زمینه دفاع شخصی در دنیاست و ارتش بسیاری از کشورها آن را به نیروهایشان یاد میدهند.کتابهای زیر کتابهایی کم حجم در این زمینه است که در جنگهای تن به تن کاربرد بسیاری دارد.البته ویژگی مهم یک مجاهد دارد ایثار و جنگیدن تا پای مرگ است که بالاترین مرتبه در جنگاوریست و هیچ ارتشی در برابر آن یارای مقابله ندارد.ایرانیان هم این ویژگی را به نحو احسن دارند و در احادیث ائمه اطهار سلام الله علیهم اجمعین نیز به ایثارگری اهل طالقان اشاره شده است.امیدوارم بتوانید نهایت استفاده را از این کتابها ببرید و لااقل از مشاهده متون و تصاویر ایده بگیرید.اگر شما هم کتاب یا فیلم یا عکسی قابل انتشار در ملاء عام را داشتید خبر بدهید تا با نام شما منتشر کنیم.امیدوارم هرچه زودتر چشمان نالایق ما به دیدار عصاره خلقت و زیبایی تمام روشن شود و بتوانیم ایشان را ببینیم و ایشان هم گوشه چشمی به همه داشته باشند بعد از ظهور الامر.

دانلود کتاب اول:10 حرکت جوجیتسو برزیلی که هر پلیس باید بداند اثر براد پارکر

حجم:217کیلوبایت

دانلود کتاب دوم:اسرار جوجیتسو

حجم:2.8مگابایت

دانلود کتاب سوم:اسرار دفاع شخصی(در خیابان) اثر پل ولارد

حجم:8.4مگابایت

اللهم عجّل لفرج مولانا صاحب الزمان و ثبّت اقدامنا علی دینک

کراماتی از امام خمینی(ره)

عبدالرحمن — Sat, 18 Sep 2010 14:39:56 GMT

اینها امامان من هستند

قبل از ازدواج با امام من خوابهای متبرک می دیدم، خواب هایی می دیدم که فهمیدم این ازدواج مقدر است. آن خوابی که دفعه آخری دیدم و کار تمام شد حضرت رسول (ص) امیر المؤمنین (ع) و امام حسن (ع) را در یک حیاط کوچکی دیدم که همان حیاطی بود که بعدها امام برای عروسی آن را اجاره کردند. همان اتاقها با همان شکل و شمایل که در خواب دیده بودم. حتی پرده هایی که بعدا برایم خریدند همان بود که در خواب دیده بودم. آن طرف حیاط که اتاق مردانه بود پیامبر (ص) و امام حسن (ع) و امیر المؤمنین (ع) نشسته بودند و در این طرف حیاط که اتاق عروس شد من بودم و پیرزنی با یک چادر که شبیه چادر شب بود و نقطه های ریزی داشت و به آن چادر لکی می گفتند. پیرزن ریزنقشی بود که او را نمی شناختم و با من پشت در اتاق نشسته بود. در اتاق شیشه داشت و من آن طرف را نگاه می کردم. از او پرسیدم: «اینها چه کسانی هستند؟» پیرزن که کنار من نشسته بود گفت: «آن روبرویی که عمامه مشکی دارد پیامبر (ص) است. آن مرد هم که مولوی سبز دارد و یک کلاه قرمز که شال بند به آن بسته شده (و آن زمان مرسوم بود در نجف هم خدام به سر می گذاشتند) امیر المؤمنین (ع) است.» این طرف هم جوانی بود که عمامه مشکی داشت و پیرزن گفت که: «این امام حسن (ع) است.» من گفتم: «ای وای این پیامبر (ص) است و این امیر المؤمنین (ع) است» و شروع کردم به خوشحالی کردن. پیرزن گفت : «تویی که از اینها بدت می آید! !» من گفتم: «نه، من که از اینها بدم نمی آید؟ من اینها را دوست دارم.» آن وقت گفتم: «من همه اینها را دوست دارم، اینها پیامبر من هستند، امام من هستند. آن امام دوم من است، آن امام اول من است» پیرزن گفت: «تو که از اینها بدت می آید!» اینها را گفتم و از خواب بیدار شدم. ناراحت شدم که چرا زود از خواب بیدار شدم . صبح برای مادر بزرگم تعریف کردم که من دیشب چنین خوابی دیدم. مادر بزرگم گفت: «مادر ! معلوم می شود که این سید حقیقی است و پیامبر و ائمه از تو رنجشی پیدا کرده اند. چاره ای نیست این تقدیر توست. ⁽¹⁾

تفال به قرآن

وقتی امام در نجف درس را شروع کردند درسشان شلوغ شده طلبه های زیادی به درس آمدند، ما کمی صبر کردیم، افرادی که صرفا برای تأیید امام آمده بودند دیگر نیامدند و درس را خلوت کردند. آن عده از بزرگانی که شایستگی فهم و درک مطالب را داشتند باقی ماندند. بنده به قرآن تفألی زدم که بروم محضر ایشان، البته این صرفا یک تفأل بود و الا من قاطع بودم که بروم، این آیه آمد: «و لا تأیسوا من روح الله» این از عجایب اتفاق بود که برای رفقا گفتم، آنان هم خیلی تعجب کردند. ⁽³⁾

ایشان را مردی بزرگ یافتم

در نجف مرحوم آیت الله حاج شیخ عباس قوچانی که پدر زن اینجانب بود بعضی از مسایلی را که می خواست برای امام رخ بدهد. از قبل می دانست و به من هم می گفت. من به ایشان عرض کردم شما از کجا این مسایل را می دانید؟ ایشان قضیه ای را نقل کردند که: ما در خدمت مرحوم آیت الله حاج سید علی قاضی که استاد اخلاق بزرگانی مانند آقای بهجت، مرحوم آقای قوچانی، مرحوم آقای میلانی و... بودند حاضر بودیم. هر روز به محضر ایشان می رفتیم و استفاده می کردیم. یک روز دو نفر از شاگردهایی که هر روز به محضر مرحوم قاضی مشرف می شدند خبر دادند که آقای حاج آقا روح الله خمینی (امام در آن زمان به این لقب معروف بودند) به نجف آمده اند ⁽⁴⁾ و می خواهند با شما ملاقات کنند. ما که سمت شاگردی امام را داشتیم خوشحال شدیم که در این ملاقات استاد ما (حضرت امام) در حوزه قم معرفی می شود. چون اگر شخصی مثل مرحوم قاضی ایشان را می پسندید برای ما خیلی مهم بود. روزی معین شد و امام تشریف آوردند ما هم در کتابخانه آقای قاضی نشسته بودیم وقتی امام به آقای قاضی وارد شدند به ایشان سلام کردند . روش مرحوم آقای قاضی این بود که هر کس به ایشان وارد می شد جلوی او هر کس که بود بلند می شد و به بعضی هم جای مخصوصی را تعارف می کرد که بنشینند ولی وقتی امام وارد شدند آقای قاضی جلوی امام بلند نشدند و هیچ هم به ایشان تعارف نکردند که جایی بنشینند امام هم در کمال ادب دو زانو دم در اتاق ایشان نشست. طلاب و شاگردان امام که در آن جلسه حاضر بودند ناراحت شدند که چرا مرحوم آقای قاضی در برابر این مرد بزرگ و فاضل و وارسته حوزه قم بلند نشدند. آن دو نفری که معرف امام به آقای قاضی بودند هم وارد شدند و در جای همیشگی خودشان نشستند. بیش از یک ساعت مجلس به سکوت تام گذشت و هیچ کس هم هیچ صحبتی نکرد. امام هم در تمام این مدت سرشان پایین بود و به دستشان نگاه می کردند. مرحوم قاضی هم همینطور ساکت بودند و سرشان را پایین انداخته بودند. بعد از این مدت ناگهان مرحوم قاضی رو کردند به من و فرمودند آقای حاج شیخ عباس (قوچانی) آن کتاب را بیاور. من به تمام کتابهای ایشان آشنا بودم چون بعضی از این کتابها را شاید صد مرتبه یا بیشتر خدمت آقای قاضی آورده بودم و مباحثی را که لازم بود بررسی کرده بودم. تا ایشان گفتند آن کتاب را بیاور من دستم بی اختیار به طرف کتابی رفت که تا آن وقت آن کتاب را در آن کتابخانه ندیده بودم حتی از آقای قاضی نپرسیدم کدام کتاب. مثلا کتاب دست راست، دست چپ، قفسه بالا . همانطور بی اراده دستم به آن کتاب برخورد آن را آوردم و آقای قاضی فرمودند آن را باز کن. گفتم آقا چه صفحه ای را باز کنم؟ فرمودند هر کجایش که باشد من هم همین طوری کتاب را باز کردم دیدم که آن کتاب به زبان فارسی است و لذا بیشتر تعجب کردم. چون طی چند سالی که من در خدمت آقای قاضی بودم این کتاب را حتی یک مرتبه هم ندیده بودم حتی جلد آن را هم ندیده بودم کتاب را که باز کردم دیدم اول صفحه نوشته شده حکایت. گفتم آقا نوشته شده حکایت. فرمود، باشد بخوان. مضمون آن حکایت آن بود که یک مملکتی بود که در آن مملکت سلطانی حکومت می کرد. این سلطان به جهت فسق و فجور و معصیتی که از ناحیه خود و خاندانش در آن مملکت رخ داد به تباهی دینی کشیده شد و فساد در آنجا رایج شد عالم بزرگوار و مردی روحانی و الهی علیه آن سلطان قیام کرد. این مرد روحانی هر چه آن سلطان را نصیحت کرد به نتیجه ای نرسید لذا مجبور شد علیه سلطان اقدام شدیدتری بکند. پس از این شدت عمل، سلطان آن عالم دینی را دستگیر و پس از زندان او را به یکی از ممالک مجاور تبعید کرد. بعد از مدتی که آن عالم در مملکتی که در مجاور مملکت خودش بود در حال تبعید به سر می برد آن سلطان مجددا او را به مملکت دیگری که اعتاب مقدسه (قبور ائمه اطهار) در آن بودند تبعید کرد. این عالم مدتی در آن شهری که اعتاب مقدسه بود زندگی کرد تا اینکه اراده خداوند بر این قرار گرفت که این عالم به مملکت خود وارد شد و آن سلطان فرار کرد و در خارج از مملکت خود از دنیا رفت و زمان آن مملکت به دست آن عالم جلیل القدر افتاد و به تدریج به مدینه فاضله ای تبدیل شد و دیگر فساد تا ظهور حضرت بقیة الله به آن راه نخواهد یافت. مطلب که به اینجا رسید حکایت هم تمام شد. عرض کردم آقا حکایت تمام شد، حکایت دیگر هم هست فرمود: کفایت می کند کتاب را ببند و بگذار سر جای خودش. گذاشتم. همه ما که هنوز از حرکت آقای قاضی ناراحت بودیم که چرا جلوی امام بلند نشدند بیشتر متعجب شدیم و پیش خود گفتیم که چرا به جای اینکه ایشان یک مطلب عرفانی، فلسفی و علمی را مطرح کنند که آقای حاج آقا روح الله آن را برای حوزه قم به سوغات ببرند فرمودند حکایتی خوانده شود. نکته مهمی که در برخورد آقای قاضی با امام خیلی مهم بود این است که آن دو نفری که امام را همراهی می کردند وقتی از جلسه بیرون آمدند چون این برخورد آقای قاضی با امام برای آنها خیلی سنگین بود به امام عرض کردند: آقای قاضی را چگونه یافتید؟ امام بی آنکه کوچکترین اظهار گله ای حتی با اشاره دست یا چشم بکنند، سه بار فرمودند: من ایشان را فردی بسیار بزرگ یافتم . بیشتر از آن مقداری که من فکر می کردم. این عبارت امام نشان می داد که کمترین اثری از هوای نفس در امام نبود. چون هر کس در مقام و موقعیت علمی ایشان در حوزه قم بود و با او این برخورد و کم توجهی می شد اقلا یک سر و دستی تکان می داد که با این حرکت می خواهد بگوید برای من این مهم نیست ولی آن حرکات آقای قاضی (که قطعا حساب شده و شاید برای امتحان و اطلاع از قدرت روحی امام بود) کوچکترین اثری در ایشان ایجاد نکرد که نفس امام را به حرکت وادارد و این خیلی قدرت می خواهد که ایشان نه تنها با آقای قاضی مقابله به مثل نکردند بلکه به او تعظیم هم نمودند و ما در تمام ابعاد و حالات امام (اعم از حالات چشم و سکنات ایشان) به حقیقت دریافتیم که این مطلب را که در مورد آقای قاضی می فرمایند از روی صدق و صداقت است. بر عکس ما که تمام وجودمان بسته به تعارفات بی پایه و ساختگی است، امام تمام این حالات نفسانی را پی کرده و در خود کشته بودند. این قضیه مربوط به قبل از جریان پانزده خرداد است که امام به ایران بازگشتند و به قم آمدند. هر کس از فضلا و طلاب از امام در مورد آقای قاضی می پرسیدند ایشان بسیار از او تجلیل می نمود و می فرمود کسانی که در نجف هستند باید از وجود ایشان خیلی استفاده بکنند.

بعدها مرحوم آقای قوچانی در جریان مقدمات انقلاب هر حادثه ای که پیش می آمد می فرمود این قضیه هم در آن حکایت بود بعد مکرر می گفتند که آقای حاج آقا روح الله قطعا به ایران باز می گردند و زمام امور ایران به دست ایشان خواهد افتاد. لاجرم بقیه چیزها هم تحقق پیدا خواهد کرد و هیچ شکی در این نیست. لذا پس از پیروزی انقلاب که امام به قم آمدند مرحوم قوچانی از اولین کسانی بود که به ایران آمد و با امام بیعت کرد. ⁽⁵⁾

الامان یا صاحب الزمان

در سنه 52 یا 54 روزی در زندان چشمهایم را بسته بودند و دوره بازجویی طولانی داشتم. در آن روزهای خاص شبی حالم خیلی سخت بود، مجلسی را دیدم که امام در آنجا درس می دادند و صحبت می کردند و روحانیون هم زیاد بودند. سیدی وارد شد امام جلوی او راست قامت روی منبر ایستاد و سه بار فرمود: «الامان، الامان، الامان، یا صاحب الزمان» . من متوجه شدم آن فرد وجود مقدس حضرت امام زمان (عج) بوده. از فردای آن شب روش بازجویی عوض شد یکی از صلحا گفت که امام برایت امان گرفته است، یعنی وساطت کرده بود نزد حضرت و نقش داشته در آن تغییر و تحول. ⁽⁶⁾

صلاح تو نیست که بگیرم

یکی از تجار ایرانی در زمانی که دولت طاغوت هر کسی را که به نجف و دیدار امام می رفت تعقیب می کرد پول هنگفتی با خود به نجف آورده بود که به عنوان سهم امام به ایشان بدهد . دولتی ها هم از این امر خبر داشتند. آن تاجر خدمت امام رسید و گفت که این پولا بابت سهم امام (ع) است و از ایران آورده ام که به شما تقدیم کنم تا مصرف حوزه علمیه نمایید . امام قبول نکردند. آن تاجر گفته بود که آقا من از راه دور این پول را آورده ام و مخصوص شماست. امام فرمودند: «صلاح تو نیست که من این پول را از تو بگیرم، ببر خدمت یکی دیگر از مراجع بده و از ایشان رسید بگیر.» اصرار آن فرد هیچ اثری در امام نکرد و لذا پول را به منزل مرجع دیگری برد و رسید هم گرفت. رژیم شاه پس از بازگشت او را در مرز به این عنوان که برای امام در نجف پول زیادی برده دستگیر کرد. آن تاجر گفته بود که من یک شاهی هم پول به ایشان نداده ام و به شخص دیگری دادم و بعد رسید پول را از جیبش درآورده و به آنها ارایه داده بود. اگر امام پول را از ایشان گرفته و رسید داده بود شاید تا آخر عمر در گوشه زندان می ماند و شکنجه می شد. ⁽⁷⁾

مسافرتت طولانی می شود

امام در سال 57 که منزلشان از طرف بعثی ها محاصره و رابطه مردم با ایشان قطع شد می خواستند از نجف هجرت کنند. یاسر عرفات در آن زمان نامه ای به امام نوشته بود که امام در جواب نامه او، نامه ای نوشته بودند. این نامه را باید شخصی برای عرفات به لبنان می برد. در رابطه با هجرت امام بنا شد. من بروم لبنان و صحبت کنم که شرایط سوریه برای اقامت امام چگونه است. نامه را که آماده شده بود به من دادند برای خداحافظی خدمت امام رسیدم. ظاهرا در آن جلسه کسی نبود و خودم تنها بودم. عرض کردم امروز من عازم سفر هستم، مسافرتی به سوریه و لبنان. قاعدتا هر وقت ما می خواستیم به سفر برویم خدمت امام می رسیدیم و دستشان را می بوسیدیم و امام دعایی می کردند. اما این بار امام تبسمی کرده و فرمودند: «مثل اینکه سفر شما این بار طولانی بشود.» عرض کردم «نه، علی القاعده نامه حضرتعالی است که باید برسانیم. شاید دو یا سه روز دیگر برگردم.» ایشان سکوت کردند. این مسأله برای من خیلی تازگی داشت که امام فرمودند سفر شما طولانی می شود. خلاصه ما حرکت کردیم به طرف بغداد با برادرمان آقای فردوسی پور. بنا بود آقای دعایی هم بیاید و یک سری مدارک را به ما بدهد که به سوریه ببریم. وقتی وارد فرودگاه شدیم آن ساکی را که همراه داشتم دادم به مسؤولینش که ببرند در هواپیما و منتظر ساعت پرواز بودیم؛ اما از همان اول دیدیم که وضع فرودگاه غیر عادی است. آن روز تمام مسؤولین فرودگاه لباس شخصی داشتند و مشخص بود که از سازمان امنیت عراق هستند. یکی از مأمورین امنیتی عراق آمد و گفت: «کدام یک از شما مسافر هستید؟» گفتم: «من مسافرم» گفت: «با من بیا» ما بلند شدیم آمدیم. بلیط هواپیما را گرفتند و فرستادند از هواپیما ساک ما را برگرداندند و ساک را خالی کردند و اوراق را درآوردند. بعد ما را بردند طبقه دوم فرودگاه که مرکز سازمان امنیت عراق بود. در آنجا نشستیم و یکی دو ساعت با ما صحبت کردند. سپس گذرنامه ما را با یک کاغذی آوردند و گفتند زیر این کاغذ را امضا کن. گفتم: «این چیست؟» گفت: «بخوان» . خواندم دیدم نوشته است که شما الی الابد ممنوع الدخول به عراق هستید! در آن کاغذ از من التزام می گرفتند که دیگر وارد عراق نشوم و اگر وارد عراق شدم خودم مسؤول هستم. من اولش یک مقدار پافشاری کردم که امضا نکنم، ولی امضا را از من گرفتند. آنجا بود که یک مرتبه متوجه آن فرمایش امام شدم که به من فرمودند مثل اینکه مسافرت شما این بار خیلی طولانی بشود. ⁽⁸⁾

دستشان را فورا زیر عبا بردند

یکی از خاطرات نجف اشرف شبهایی بود که زوار ایرانی در حرم خدمت امام مشرف می شدند. در حرم مردم برای دست بوسی و حتی پابوسی امام زیاد ازدحام می کردند ولی آقا نمی گذاشتند کسی پای ایشان را ببوسند و خیلی از این کار ناراحت می شدند، ولی دست بوسی را اجازه می دادند . چون غالبا زوار ایرانی می آمدند و دست ایشان را می بوسیدند ما هم در اطراف ایشان مواظب بودیم حادثه ای پیش نیاید. یک شب همان طور که امام در حرم زیارت پیش روی حضرت امیر (ع) را می خواندند و خواستند به بالای سر حضرت تشریف ببرند و زیارت بخوانند من جلو ایشان داشتم می آمدم. تعدادی از رفقا هم پشت سر امام بودند. دیدم بعضیها اصرار دارند از پشت سر دست امام را بگیرند و ببوسند. در همین حال بود که متوجه شدم امام برخلاف همیشه دستهایشان را زیر عبا پنهان کردند و بر سرعت خودشان افزودند و به بالا سر حضرت تشریف بردند. بعد ما متوجه شدیم و گزارش دادند که بعضی از ساواکیها برنامه داشتند که از پشت سر دست امام را به عنوان بوسیدن بگیرند و به ایشان آسیب و صدمه بزنند امام با آن دید قوی که داشتند و با آن عنایت پروردگار متوجه شدند و دست شان را دیگر به کسی ندادند. حتی آنها هم که از جلو می آمدند دیگر نتوانستند دست امام را ببوسند. ⁽⁹⁾

به حرم مشرف نشدند

امام جز در مواقعی مشخص، هر شب دو ساعت و نیم پس از غروب آفتاب برای ملاقات عمومی به بیرونی منزلشان تشریف می آوردند و بعد از نیم ساعت برخاسته و به حرم مشرف می شدند. ولی در یک مورد امام وقتی که موعد خاص فرا رسید از جا برخاستند و بر خلاف همیشه به اندرون تشریف بردند. افراد حاضر شگفت زده شدند، چون که امام در حال سلامت و نشاط بودند و معمولا بیماری تنها مانع تشریف ایشان به حرم بود. حتی نزدیکان امام نیز هیچ دلیلی بر این قضیه نیافتند. روز بعد گفته شد در همان ساعتی که امام طبق معمول می بایست به حرم مشرف شوند، سفیر ایران در بغداد به نجف آمده و در حرم به عنوان اهدای فرش از سوی شاه مراسمی را برگزار کرده بود. با توجه به اطلاع دقیق آنها از زمان تشرف امام به حرم و انتخاب همین وقت برای مراسم مذکور و فیلمبرداری از آن معلوم شد توطئه ای را در سر داشتند و بدین سان معمای عدم تشرف امام به حرم برایمان حل شد. ⁽¹⁰⁾

بگویید عمامه اش را بردارد

هنگامی که امام در پاریس بودند یک مرتبه عده ای از دشمنان امام به یکی از روحانی نماها می گویند که شما معمم هستید و می توانید در عمامه خود سلاح قرار دهید و امام خمینی را ترور کنید. وقتی این شیخ می آید و به امام اطلاع می دهند که یک روحانی آمده و می خواهد شما را ببیند. امام در پاسخ می گوید: «به او بگویید عمامه را از سرش بردارد و بعد داخل شود. و بدین ترتیب یکی از دسیسه های منافقین نقش بر آب شد. ⁽¹¹⁾

مگر حضرت صاحب به من خلاف می فرماید؟

یک روز منزل آقای فاضل لنکرانی از استادان حوزه علمیه قم بودم یکی از فضلای مشهد هم آنجا بودند. ایشان به نقل از یکی از دوستانشان تعریف می کردند در نجف اشرف خدمت امام بودیم. صحبت از ایران به میان آمد، من گفتم: این چه فرمایشهایی است که در مورد بیرون کردن شاه از ایران می فرمایید؟ یک مستأجر را نمی شود بیرون کرد، آن وقت شما می خواهید شاه مملکت را بیرون کنید؟ امام سکوت کردند. من فکر کردم شاید عرض مرا نشنیده اند لذا سخنم را تکرار کردم. امام برآشفتند و فرمودند: فلانی! چه می گویی؟ مگر حضرت بقیة الله امام زمان، صلوات الله علیه، به من (نستجیر بالله) خلاف می فرماید؟ شاه باید برود. ⁽¹²⁾

شاید از طرف امام زمان باشد

روز 22 بهمن که امام فرمان دادند مردم در خیابانها بریزند چون ما مملکت نظامی نداریم این جریان را به مرحوم آیت الله طالقانی اطلاع دادند. در آنجا من در خدمت ایشان بودم . آیت الله طالقانی از منزلشان به امام در مدرسه علوی تلفن زد و مدت یک ساعت یا نیم ساعت با امام صحبت کردند. برادران بیرون از اتاق بودند. فقط می دیدند آیت الله طالقانی مرتب به امام عرض می کنند آقا شما ایران نبودید، این نظام پلید است، به صغیر و کبیر ما رحم نمی کند، شما حکمتان را پس بگیرید. و مرتب شروع کردند از پلیدی و ددمنشی نظام گفتن تا شاید بتوانند موضع امام را تغییر بدهند، تا ایشان این فرمانی را که راجع به ریختن مردم به خیابانها داده اند پس بگیرند. برادران یک مرتبه متوجه شدند آقای طالقانی گوشی را زمین گذاشته و به حالت متأثر رفت و در گوشه اتاق نشست. برادران که این گونه دیدند بعد از لحظاتی خدمت ایشان رفتند. ابتدا این تصور پیش آمد که امام به ایشان پرخاش کرده اند که شما چرا دخالت می کنید و از این چیزها. لذا وقتی به مرحوم آیت الله طالقانی اصرار کردند که جریان چه بود؟ ایشان گفتند: هر چه به امام عرض کردم حرف مرا رد کردند و وقتی دیدند من قانع نمی شوم فرمودند: «آقای طالقانی، شاید این حکم از طرف امام زمان باشد» این را که از امام شنیدم دست من لرزید و با امام خداحافظی کردم چون دیگر قادر نبودم که حتی پاسخ امام را بدهم. ⁽¹³⁾

ناگهان ارتباط امام قطع شد

قلب امام در تمام مدت شبانه روز توسط دستگاه مانیتور تحت کنترل و نظارت دکترها بود. در هر 24 ساعت دو نفر دکتر و دو پرستار همیشه آماده بودند که اگر مسأله ای برای امام پیش آمد فورا دست به کار شوند. یک بار دکترها زنگ زدند و گفتند ارتباط ما با امام قطع شده این چیز عجیبی بود برو ببین امام کجاست؟ رفتم داخل اطاق دیدم ایشان نیست. قسمتهایی را که قدم می زدند نگاه کردم نبود به دفتر زنگ زدم. یکی از نوه های امام آنجا بود گفتم : آقا طرف شما هستند؟ گفت نه. به حاج عیسی گفتم: حاجی برو ببین آقا کجاست. ایشان هم رفت هر کجا را که بود جستجو کرد آقا نبود. خودم دوباره به اطاق ایشان مراجعه کردم دیدم آقا توی ایوان اطاق ایستاده اند و به طرف آسمان نگاه می کنند بعد دکترها گفتند حالا ارتباط برقرار شد. ⁽¹⁴⁾

معانقه گرمی کردند

امام نسبت به شهید اشرفی اصفهانی علاقه خاصی داشتند. در آخرین ملاقاتی که آن شهید بزرگوار با امام داشت امام با ایشان معانقه گرمی کردند. به طوری که برای ایشان سابقه نداشت. پس از پایان ملاقات آقای اشرفی به بنده فرمودند من از برخورد امام چنین دریافتم که این آخرین ملاقات من خواهد بود. دقیقا یک روز بعد از دیدار با امام به شهادت رسیدند. ⁽¹⁵⁾

با هم عکس بگیریم

آیت الله شهید اشرفی اصفهانی قبل از شهادت می گفتند: این بار که به محضر امام رفتم ایشان طور دیگری به من نگاه کردند و گفتند: «با هم عکس یادگاری بگیریم» . ⁽¹⁶⁾

مطمئن باشید در این عملیات پیروز می شوید

در اولین سالگرد رحلت امام در معیت برادر محسن رضایی و جمعی از مسؤولین و فرماندهان سپاه برای عرض تسلیت به یادگار امام به بیت امام رفته بودیم. در این جلسه که همه از فراق آن عزیز سفر کرده به سختی گریه می کردیم برادر محسن رضایی در حالی که به شدت متأثر بود و می گریست گفت: ما هر وقت مشکلی در جنگ و عملیاتها داشتیم این امام بود که به آن روح مطمئن و بزرگی که داشتند به کمک ما می آمدند و مشکل ما را مرتفع می نمودند. ایشان از جمله به تک عراق قبل از عملیات فتح المبین که باعث نگرانی شدید و تردید فرماندهان عملیاتی، برای آغاز این عملیات شده بود، اشاره کرد و گفت: برای تعیین تکلیف با یک شکاری اف 5 در عرض ده دقیقه از دزفول به تهران آمدم. با اینکه شب و امام ملاقاتی نداشتند ما را پذیرفتند. مشکل را که خدمت ایشان مطرح کردیم و گفتیم ممکن است عراق از عملیات ما مطلع شده باشد امام با یک دنیا آرامش و امید و اطمینان به من فرمودند: «شما مطمئن باشید که در این عملیات پیروز می شوید، بروید و هیچ تردیدی به خودتان راه ندهید.» برادر رضایی می گفت: «در حقیقت ما نتایج افتخار آفرین عملیات فتح المبین را مدیون این قوت قلبی می دانیم که امام با آن نفس گرمشان در فرماندهان و رزمندگان اسلام ایجاد کردند. ⁽¹⁷⁾

هر چه سریعتر پیام را به مدینه مخابره کنید

امام طبق سنت هر ساله در آستانه حج، پیامی به حجاج بیت الله می دادند. در سال 66 که به حج رفتیم، از ابتدای پیاده شدن در جده تا راهپیمایی مدینه، از برخورد دولت و مأموران سعودی بسیار راضی بودیم و اصلا تصور نمی کردیم که دولت سعودی با ایران و ایرانی این قدر با احترام برخورد کند. پیش بینی تمامی برادران دست اندرکار حج این بود که: «امسال شاهد یکی از باشکوهترین مراسم حج خواهیم بود» .

احمد آقا فرزند برومند امام نقل می کرد: هنگامی که مقدمه و آیه ای را که در صدر پیام استفاده شده بود، دیده بود متعجب شد و دچار حیرت از اینکه چرا امام در این پیام حجاج را به شهادت و هجرت حسین گونه فرا خوانده اند! احمد آقا می گفت: «وقتی پیام را مطالعه کردم، باور این قضیه برایم بسیار ثقیل بود.» این پیام را به آقای انصاری نشان دادم که ایشان هم نظر بنده را داشت. بعد از اینکه آقای انصاری هم نظر داد خدمت امام رفتم و به ایشان عرض کردم: آقا! تنها نظر من نیست، بلکه برادران دیگر هم معتقدند که آیه و مقدمه ای که در صدر مطلب به کار رفته است، هیچ گونه سنخیتی با مراسم و مناسک حج ندارد. امام فرمودند : «هر چه سریعتر این پیام را به رسانه های گروهی و حجاج ایرانی در مدینه مخابره نمایید .» هنگامی که این پیام مخابره شد، بنده و آقای کروبی آن را برای سایر دست اندرکاران حج قرائت کردیم. ما هم بسیار شگفت زده شدیم که چه سنخیتی بین مراسم حج و آیه مبارکه است . از مدینه با بیت تماس گرفتیم. احمد آقا گفت: من هم این مطلب را با امام در میان گذاشته ام، اما ایشان فرمودند: پیام را با این آیه و مقدمه مخابره نمایید» .

این پیام در روز اول ذیحجه صادر شد و فاجعه خونین مکه در روز ششم ذیحجه به وقوع پیوست . که این قضیه بیش از پیش مبین عرفان بالا و از معجزات کم نظیر حضرت امام است. ⁽¹⁸⁾

از آن روزی که پیش امام رفتم

دوستی داشتم به نام آقای عرب که از طلبه های قدیمی اصفهان و از ارادتمندان امام بود . حدود پانزده سال بود که از بیماری شدید زخم معده رنج می برد. به طوری که اصلا نمی توانست گرسنگی را تحمل کند و روزه بگیرد. دکترها گفته بودند بر روی معده ایشان باید عمل جراحی انجام بشود. پس از پیروزی انقلاب وقتی امام به تهران آمدند و از آنجا به قم رفتند، روزی آقای عرب به من گفت: من یکبار خدمت امام مشرف شدم ولی به ایشان هیچ چیز نگفتم. فقط نیت کردم که خوب بشوم تا بتوانم امسال روزه بگیرم.

سال 1363 وقتی به مشهد مقدس رفته بودم دوباره آقای عرب را دیدم. می گفت: الآن دو سال است که دارم روزه می گیرم. از آن روزی که پیش امام رفتم و خواستم که بیماری من خوب شود و امام مرا دعا کردند به طور کلی بهبود پیدا کرده ام. ⁽¹⁹⁾

ان شاء الله خوب می شود

فرزند یکی از دوستان ما بیمار بود. پاهایش درد می کرد و نمی توانست راه برود. پدر او هم خیلی ناراحت بود. آن اوایل که امام به جماران تشریف آورده بودند و رفت و آمد با ایشان آسانتر بود. آن آقا که می دانست گاهی کودکان را نزد امام می برند و ایشان دستی بر سر کودکان می کشند، گفت: «بچه ما معلول است و نمی تواند راه برود. به پزشک هم مراجعه کرده ایم ولی مثمر ثمر واقع نشده است. اگر می توانید او را به نزد امام ببرید.» یک روز عصر، من آن کودک را که حدودا سه ساله بود، خدمت امام بردم. جریان را به عرض ایشان رساندم. امام هم دستی بر سر کودک کشیده او را بوسیدند سپس دعا کرده فرمودند: «ان شاء الله خوب می شود . پدر و مادرش نگران نباشند.» گفتم: «پدرش در یکی از نهادهای دولتی کار می کند.» فرمودند : «نه، ناراحت نباشند. ان شاء الله خوب می شود.»

بنده کودک را بغل کردم و از خدمت ایشان مرخص شدم. همان طور که کودک در بغلم بود، می خندید . این را خودم دیدم. پدر کودک فرزندش را گرفت و در حالی که اشک در چشمانش پر شده بود، شکر کرد. مادر کودک هم آنجا ایستاده بود و خیلی خوشحال بود. بنده پسری دارم که به بیماری سخت و پردردسری مبتلا شده بود. البته خوب شدن این کودک هم به دعای امام مربوط است. من مطمئن هستم. چون آنقدر بیماریش بالا گرفته بود که در حال مرگ بود، لکن با دعای امام از مرگ نجات یافت. پزشکان گفته بودند این مرض، بیماران را از بین می برد. حدود دو سال پیش که بنده فرزندم را برای معالجه به خارج از کشور برده بودم، آن آقا را دیدم، ایشان که الآن سفیر ایران در سوئیس یا انگلیس هستند به مناسبتی به پاریس آمده بود. من دیدم که ایشان یک پسر بچه پنج، شش ساله به همراه دارد و آن کودک می دود و می خندد، فرانسوی صحبت می کند و به انگلیسی تکلم می کند. به من گفت: «آقای ثقفی! می دانی این کودک کیست؟» گفتم: «نه» گفت: «این همان کودکی است که شما او را برای شفا خدمت امام بردید.» با تعجب پرسیدم: «راست می گویید؟» گفت: «بله او خوب شده است و به مدرسه هم می رود. من سلامتی کودکم را از برکت دعای خیر امام و دستی که ایشان بر سرش کشیدند، می دانم» . ⁽²⁰⁾

تأثیر دعای امام

به بیماری عصبی سختی دچار شده بودم و به همین منظور به خارج از کشور برای مداوا رفتم . معالجه این بیماری مدتها طول کشید. تقریبا به تمامی پزشکان مجرب داخل و حتی چندین پزشک در خارج از کشور مراجعه کرده بودم، لیکن از نزد همه آنها ناامید بازگشتم. حتی میان دوستان شایع شد، فلانی علاج پذیر نمی باشد و برای جانشینی وی در ژاندارمری باید فکری کرد. اعضای خانواده ام نیز کم کم مأیوس شده بودند و خلاصه امید برای درمانم بسیار پایین بود. خدمت امام رسیده سلامی عرض کرده و گفتم: «دکترها مرا جواب کرده اند و این به معنی آن است که از نظر طبی من علاج ناپذیرم. از شما خواهشی دارم و آن اینکه برایم دعا کنید، که ان شاء الله بهبودی یابم و بتوانم به خدمتگزاری ادامه دهم.» امام دعا کردند و خدا را شاهد می گیرم که از آن پس رفته رفته حال من بهتر شد. ⁽²¹⁾

ان شاء الله خوب می شوی

بیت حضرت امام در تمام مدت تبعید ایشان توسط حاج احمد آقا و یا آیت الله پسندیده و سایر نزدیکان باز بود و مرکز خاص برای تبادل و تماس امام با امت و سران حرکت انقلاب به شمار می رفت. یک روز عید قربان قبل از پیروزی انقلاب قرار بود شهید محراب آیت الله صدوقی و مردم راهپیمایی کرده و مراسمی اجرا شود. پس از آنکه آقای صدوقی از بیت امام بیرون آمدند، ناگهان دژخیمان رژیم سفاک شاهنشاهی به سمت جمعیت حمله ور شدند. با توجه به اینکه اینها تا آن زمان هیچ گاه به کوچه ها نمی آمدند، آن روز به حمله خود وسعت داده و در کوچه ها با شلیک گاز اشک آور سعی در برهم زدن اجتماع مردم داشتند. فرزند سه ساله من که در بغلم بود به علت استنشاق گاز اشک آور مسموم شد و نزدیک بود خفه شود. مردم آقای صدوقی را به سرعت به منزل امام انتقال دادند. در مقابل منزل امام دری باز بود من بچه را به زیر زمین آن خانه برده و پناه دادم. به تدریج تعداد مجروحین زیادتر می شد و تیراندازی بیشتری به صورت مستقیم یا هوایی شروع شد. ضمنا بچه من نیز در حالت بسیار بدی به سر می برد . در آن روز بشارت، برادر شهید بشارت از شهدای فاجعه انفجار دفتر مرکز حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر سال 60 در همان محل به درجه شهادت رسید. پس از پایان تیراندازی و متفرق شدن مأمورین، مردم، بشارت را به بیمارستان سهامیه بردند که بی نتیجه بود. فرزند من نیز به شدت به بیماری عصبی و لکنت زبان دچار شد تا حدی که پس از مدتی دیگر قادر به تکلم یک جمله نبود. برای معالجه فرزندم به پزشکان قم و دیگر شهرها نیز مراجعه کردیم. بچه چندین ماه تحت نظر پزشک بود ولی سودی نبخشید و بهبودی حاصل نگردید. نظر پزشکان این بود که بچه باید دور از اجتماع و در انزوا به سر برد تا اعصابش سلامت خود را بازیابند. این وضع تا زمان انقلاب ادامه داشت. در نخستین روزهای ورود امام، یک روز خود این بچه، بریده بریده از ما خواست تا او را پیش امام ببریم. این قضیه روی من خیلی اثر گذاشت. با توجه به آشنایی که با حاج احمد آقا داشتم، کمتر مزاحمتی برای ایشان ایجاد کرده و لذا با عیال خود تا نزدیکی منزل دختر امام که همسر آقای اعرابی است رفته و به ایشان گفتم شما به داخل منزل رفته و جریان را تعریف نمایید. اهل بیت آن منزل نیز چون ما را می شناختند، سخاوتمندانه عمل کرده و به عیال بنده قول دادند در نخستین فرصتی که به دیدار امام بروند فرزند ما را نیز با خود به حضور معظم له خواهند برد. روز موعود رسید و به وسیله ماشینی که خودشان با آن از قم به تهران می رفتند عیال و بچه مرا خدمت امام بردند. شب که برگشتند معجزه ای رخ داده بود. بچه ای که در مواقع عادی نمی توانست یک جمله ادا کند با توجه به احساساتی که در وجودش بود ماجرا را با زبان خود برایمان تعریف می کرد و ما نیز از فرط خوشحالی می گریستیم. قضیه از این قرار بود: زمانی که حاضرین به حضور امام می رسند، پسر من جلوتر از همه می رود و خود را به روی پاهای امام می اندازد. امام نیز ایشان را بلند کرده و از صبیه محترمشان می پرسند: «خانم، این مهمان کوچولوی ما کیست؟» وقتی برایشان ناراحتی و بیماری بچه توضیح داده می شود. امام یکبار دیگر بچه را نوازش کرده و می گویند : «ناراحت نباش ان شاء الله خوب می شوی.» بهبودی کامل فرزند ما برخلاف نظر پزشکان و روان پزشکان که گفته بودند معالجه این بچه با شیوه های خاص روان شناسی در دراز مدت ممکن است، بدین نحو به دست آمد. بچه ما آن روز به مدرسه رفت و هم اینک نیز در دبیرستان درس می خواند و زندگی خود را مدیون امام می داند. ⁽²²⁾

چشمهای من بینا شد

ماههای اول جنگ (21 اسفند 59) با جمعی از برادران در محور فیاضیه آبادان بودیم. در این محور من از ناحیه سر ترکش خمپاره ای خوردم. در اثر این ترکش بینایی خود را از دست دادم و فراموشی کامل به من دست داد. به طوری که هیچ چیز را به یاد نداشتم حتی از وقایع زمان حال هم که رخ می دادند چیزی در ذهنم نمی ماند. ابتدا مرا به بیمارستان شرکت نفت آبادان بردند و یک هفته تحت کنترل پزشکان بودم. بعد در 27/12/59 برای ادامه معالجه مرا به تهران منتقل کردند. ابتدا به بیمارستان سینا و بعد به بیمارستان شهید مصطفی خمینی بردند. دکتر وضع مرا که دید دستور داد سه ماه تمام حتی برای قضای حاجت نباید از تختم خارج شوم و این برای من خیلی مشکل بود. بنا بود کاسه سرم را در بیاورند و ترکش را از آن خارج کنند . البته دکتر می گفت حتی با این حال هیچ تضمینی برای بهبودی تو نیست ولی شاید بشود کاری کرد. شب به دلم افتاد که به دکترهای اصلی متوسل بشوم و از ساحت مقدس ائمه اطهار شفا بگیرم. بعد به خودم گفتم کانالی مهم تر و مقدس تر از نماینده ائمه یعنی امام امت نیست که به دستور ایشان به جبهه رفته ام. لذا به دوست همراهم گفتم که همین امشب با یکی از دوستان جبهه ای که در بیت امام مستقر بود تماس بگیرد که من فردا صبح اول وقت خدمت امام برسم و به برکت دعای ایشان شفا پیدا کنم. او هم هماهنگ کرد. صبح ساعت هفت تازه آفتاب طلوع کرده بود در جماران حاضر شدم. قدری منتظر ماندم تا امام تشریف بیاورند و این در حالی بود که من جز یک خط باریک کم نور که نمی شد با آن چیزی را دید هیچ چیز را نمی توانستم ببینم مثلا وقتی جلوی ایوان امام داشتم جلو می رفتم بچه ها به من می گفتند دیگر جلو نرو جلوی تو نرده و دیوار است. حقیقتا هیچ چیز و هیچ جا را نمی دیدم. وقتی امام آمد به واسطه همان خط سفیدی که گفتم احساس کردم صورت نورانی امام را که آفتاب بر آن می تابید به درستی می بینم و این برای من بسیار عجیب بود. بچه ها دو دستم را گرفته بودند و به سمت امام می بردند. به من گفتند داری به دیوار نزدیک می شوی. اشک در چشمان من جمع شده بود. خوشحال بودم که یکبار دیگر توانسته ام امام را زیارت کنم. پس از این احساس کردم که آن خط سفید قدری بازتر شد. مرا خدمت امام معرفی کرده و گفتند در جبهه به واسطه مجروحیت بیناییشان را از دست داده اند. امام تبسمی کرده و دستشان را به سر و صورت و چشمهای من کشیدند و دعاهایی را خواندند و فرمودند: امیدوارم ان شاء الله شفا پیدا کنید. من به بچه ها گفتم، چند تا از قندهای منزل امام را به عنوان تبرک برای من بگیرید. بعد از ملاقات به بیمارستان برگشتم و دکتر که غیبت مرا متوجه شده بود مرا دعوا کرد که چرا حرف او را گوش نکرده ام و عذر مرا از بیمارستان خواستند و گفتند که برایت سه ماه دارو می نویسیم که در منزل استفاده کنید. ما هم گفتیم دعای امام ما را بس است و اگر هم خوب نشویم توفیقی برای من است. به خانه آمدم و یازده روز اجبارا در منزل بودم در طول این مدت احساس کردم که کم کم دیوارهای اطراف اتاق و اسکلت ساختمان منزل برای من نمایان می شود. هر روز احساس می کردم دارم واضح تر می بینم تا جایی که به برادرم گفتم: داداش آنها آجر هستند؟ گفت : بله. معلوم شد وضعم بهتر شده است، چون رفته رفته آن روشنایی بیشتر می شد. اما وضع جوری بود که نمی توانستم درست کار کنم. خانواده هم فشار می آوردند که از این فرصت استفاده کرده و ازدواج کنم مقدمات کار فراهم شد و برای عقد خدمت امام رسیدم. قبل از اینکه امام صیغه خطبه عقد را بخوانند دستشان را بوسیدم و عرض کردم به برکت دعای شما بیناییم خیلی بهتر شده است. عنایت کنید دوباره چشمهای مرا متبرک کنید و مرا دعا کنید. دیدم امام حضور ذهن دارند و مرا می شناسند و می دانند که چند ماه قبل خدمتشان رسیده ام دوباره دستشان را به چشمهای من کشیدند و شروع کردند به دعا خواندن و در حالی که تبسمی بر لب داشتند فرمودند: خداوند شما را حفظ بکند. بعد امام از میزان مهر پرسیدند و خطبه عقد را خواندند و در پایان سه مرتبه فرمودند: با هم بسازید!

بعد از این بود که دیگر بدون اینکه کسی به من کمک بکند در خیابان رفت و آمد و حتی رانندگی می کردم. این را هم عرض کنم که در این ملاقات مرحوم پدرم هم که چشمهایش خیلی کم سو بود به طوری که شب به زحمت جایی را می دید حسابی از فرصت استفاده کرد و دستهای امام را به نیت شفا به چشمان خود می کشید بعد که من به او گفتم من بینایی خودم را از امام بدست آوردم او هم قسم می خورد که دیگر ناراحتیهای شب کوری گذشته را ندارم و حالا دیگر چشمهایم اصلا تار نمی بینند و دید من خیلی خوب شده است. ⁽²³⁾

قندها را تبرک کردند

یک روز آقای خلیلی که از افراد متدین و شاغل در هلال احمر است مضطربانه تلفن کرد که یکی از برادران بسیار خوب به نام آقای اکبری در جبهه مجروح و ترکش به مغزش اصابت کرده، حالش بسیار وخیم است. پزشکان به او جواب رد داده اند و از بهبود او مأیوسند. تنها امید، به خدا و دعای امام است. به این ترتیب، از حقیر مصرانه خواست که چند حبه قند خدمت امام ببرم تا با دست امام، تبرک و به آن دعا بخوانند و برای بهبود مجروح دعا کنند. مقداری قند خدمت امام بردم و مطلب را به عرض رساندم. ایشان قندها را تبرک و به آنها دعا خواندند و سپس برای سلامتی او دعا کردند. وقتی به دفتر برگشتم، آقای خلیلی خود را به دفتر رسانده بود. قندها را گرفت و با عجله برگشت.

چند روز بعد، تلفن زد و ذوق زده و گریان، تشکر کرد و مژده داد که دوستش از خطر گذشته و پزشکان از بهبود او مبهوت شده اند. چند ماه بعد دوباره تلفن زد و ضمن تشکر مجدد، برای مجروح شفا یافته درخواست کارت برای تشرف و دستبوسی امام کرد که با نشاط و سلامت تشرف یافت.

ایشان برایم نقل کرد: فلان پزشک متخصص معروف که در جریان معالجه من بود و به طور قطع از بهبودم اظهار یأس کرده بود، بعد از این ماجرا با صراحت به من گفت: ما دکترها به معجزه اعتقاد نداریم، ولی وقتی، مثل شما را می بینیم که بعد از آن وضعیت، ناگهان همه چیز عوض می شود و بعد از چند روز، روی پای خود راه می روید، ناچار می شویم که به معجزه اعتقاد پیدا کنیم. ⁽²⁴⁾

گویا می دانستند

گویا به امام الهام شده بود و ایشان می دانستند که در ماه خرداد رحلت می کنند چون در یکی از اشعارشان می فرمایند: انتظار فرج از نیمه خرداد کشم. ⁽²⁵⁾

راضی نیستم تعریف کنید

حاج احمد آقا چند روزی پس از رحلت امام از قول مادر گرامیشان نقل می کرد: حدود یک ماه و نیم قبل از عمل جراحی، امام خوابی دیدند و این خواب را برای همسرشان تعریف کردند و متذکر گشتند: «در زمان حیاتم، راضی نیستم برای کسی تعریف کنید.» امام خواب دیدند فوت کرده اند و حضرت علی (ع) ایشان را غسل و کفن کرده و برایشان نماز خوانده اند و سپس امام را در قبر گذاشته و از ایشان پرسیده اند حالا راحت شدید؟ امام عرض کرده اند: در سمت راستم خشتی است که ناراحتم می کند، در این موقع حضرت علی (ع) دستی به ناحیه راست بدن امام کشیدند و ناراحتی امام مرتفع گشت. ⁽²⁶⁾

با امام روبوسی کردند

یکبار خواب دیدم که من و آقای خمینی در خانه کعبه مشغول طواف بودیم و ناگهان متوجه شدم حضرت رسول (ص) به سرعت به من نزدیک می شوند. همین طور که حضرت نزدیک می شدند برای اینکه به آقای خمینی بی احترامی نکرده باشم، خودم را کنار کشیدم و به آقای خمینی اشاره کردم و گفتم: یا رسول الله! آقا از اولاد شما هستند.

حضرت رسول (ص) به آقای خمینی نزدیک شدند، با ایشان روبوسی کردند و بعد به من نزدیک شدند و با من روبوسی کردند و بعد لبهایشان را به روی لبهای من گذاشتند و دیگر برنداشتند و من از شدت شعف از خواب پریدم به طوری که داغی لبهای حضرت رسول (ص) را روی لبهایم هنوز حس می کنم. ⁽²⁷⁾

پیامبر امام را در آغوش گرفتند

بنا به اطلاع موثق آیت الله العظمی گلپایگانی شنبه شب مورخ 13/3/68 مقارن با ساعت رحلت امام بعد از اینکه در ساعت ده و نیم شب مشغول استراحت می شوند ساعتی بعد با حالتی مضطرب از خواب بیدار شده و از خادم خود می خواهند که سریعا با آیت الله خامنه ای تماس گرفته و از ایشان حال امام را جویا شود. ایشان در پاسخ به سؤال علت این امر، خوابی را که چند لحظه قبل دیده بودند به این مضمون نقل می کنند: «در خواب دیدم جلسه ای است که در آن پیامبر اکرم (ص) و همه ائمه معصومین (ع) حضور دارند. پس از مدتی در باز می شود و حضرت امام خمینی وارد اطاق می شوند. همه ائمه معصومین و پیامبر به احترام ایشان از جا بر می خیزند و پیامبر اکرم (ص) امام خمینی را در آغوش گرفتند و ایشان را غرق بوسه نمودند . که در این حالت مضطربانه از خواب بیدار شدم» . ⁽²⁸⁾

نمی توانستم عکسی بگیرم

یکی از دوستان از قول آقای فراهانی از اعضای بیت امام نقل می کرد: وقتی پیکر مطهر امام برای انجام مراسم غسل و تکفین به حیاط منزل کوچکی که محل ملاقاتهای ایشان با مردم و مسؤولین در طی مدت اقامتشان در جماران بود منتقل شد: وقتی بدن امام غسل داده می شد، هر چقدر سعی می کردم که با دوربین از پیکر امام عکس بگیرم با کمال ناباوری مشاهده می کردم که دوربین با اینکه هیچ نقصی نداشت قادر به عکسبرداری از جسد امام نیست و آخر الامر هم برغم چند بار تلاش نتوانستم از پیکر مطهر امام عکسی تهیه نمایم. ⁽²⁹⁾

با توسل به امام مشکلاتم حل می شود

من به عنوان کسی که در طول حیات امام در خدمت ایشان بوده ام و به عنوان یک خدمتگزار همواره مورد محبتشان قرار داشته ام، عرض می کنم که هم اکنون که چند سال از رحلت آن عزیز بزرگوار می گذرد. هر گاه در زندگیم مورد و مشکلی باشد به ایشان متوسل می شوم. و صادقانه می گویم مسایلم برطرف و مشکلاتم حل می شود و گاه که برای برخی امور از ایشان راهنمایی می خواهم، امام عزیز به این حقیر که افتخار خدمتگزاری به مرقد پاک و منورشان را دارم راه را نشان می دهند. ⁽³⁰⁾

پی نوشت ها:

.1 خدیجه ثقفی (همسر امام) ندا ش .12 ایشان به دلیل زندگی در تهران و عدم علاقه به زندگی در قم در ابتدا پاسخ صریحی به خواستگاری امام نداده بودند ولی پس از دیدن این خواب نظر مثبت دادند.

.2 حجة الاسلام و المسلمین سید عبدالحسین امام.

.3 آیت الله محمد هادی معرفت.

.4 این سفر قبل از تبعید امام بوده است.

.5 آیت الله سید احمد نجفی.

.6 آیت الله حائری شیرازی پیام انقلاب ش .89

.7 حجة الاسلام و المسلمین محتشمی.

.8 حجة الاسلام و المسلمین محمد رضا رحمت.

.9 حجة الاسلام و المسلمین رحیمیان.

.10 امید انقلاب ش .138

.11 حجة الاسلام و المسلمین سید محمد کوثری پا به پای آفتاب ج 4 ص .125

.12 محمود مرتضایی فر.

.13 سید رحیم میریان.

.14 حجة الاسلام و المسلمین محمد اشرفی اصفهانی روزنامه کیهان 23/7/ .64

.15 حجة الاسلام و المسلمین ادیب روزنامه کیهان 22/7/ .68

.16 غلامعلی رجایی شریک صلوات.

.17 حجة الاسلام و المسلمین امام جمارانی.

.18 حجة الاسلام و المسلمین سید محمد رضا سجادی اصفهانی پا به پای آفتاب ج 3 ص .231

.19 حجة الاسلام و المسلمین حسن ثقفی پا به پای آفتاب ج 1 ص .147

.20 حسین شهرزاد شاهد ش .186

.21 سردار سرتیپ پاسدار علی فضلی.

.22 حجة الاسلام و المسلمین رحیمیان در سایه آفتاب ص .167

.23 حمید انصاری مصاحبه رادیویی.

.24 پلیس انقلاب ش .100

.25 آیت الله شهید مرتضی مطهری روزنامه رسالت 11/2/ .73

.26 نور علم دوره 3 ش 7 ص .138

.27 غلامعلی رجایی.

.28 حجة الاسلام و المسلمین انصاری کرمانی.

منبع:پایگاه حوزه

نقل قول آیت الله ناصری از آیت الله بهجت پیرامون ظهور امام زمان

عبدالرحمن — Thu, 13 May 2010 06:44:34 GMT

تصحیح پست سابق:

به گزارش خبرنگار "سرویس فضای مجازی " خبرگزاری فارس، نویسنده وبلاگ "منتظر " در تازه‌ترین پست‌ وبلاگ خود موضوعی را با عنوان " مژده ظهور امام زمان (عج) از قول آیت‌الله بهجت " مطرح کرده است.

برپایه این گزارش در این وبلاگ می‌خوانیم:

چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمندان دل از انتظار خونین دهن از امید خندان
بنا بر نص صریح قرآن کریم، هنگامی که حضرت موسی (ع) بر آن شد که برای ملاقات و مناجات با پروردگار خویش آهنگ کوه طور نماید، قوم خویش(بنی اسراییل) را فراخواند و آنان را وعده کرد که تا پایان 30 روز آینده به سوی ایشان باز خواهد گشت و آنگاه که خداوند متعال 10 روز دیگر بر آن 30 روز افزود عده‌ای از بنی اسرائیل گفتند موسی (ع) خلف وعده کرده و این مسئله زمینه ساز فتنه سامری و گوساله پرستی قوم یهود گردید. (الأعراف/142)
با توجه به پیام‌ها و عبرت‌های موجود در آیه یاد شده باید گفت یکی از آفت‌ها و آسیب‌هایی که می‌تواند به منزله یک تهدید برای نهضت انسان ساز و امید آفرین مهدویت به شمار رود مسئله "توقیت " یا تعیین وقت واقعه ظهور است.
به فراست می‌توان دریافت که مسئله "توقیت " اساساً بر خلاف فلسفه و مفهوم واقعی انتظار فرج است و ای‌بسا منتظران را سرخورده، دلسرد و ناامید سازد و یا اینکه در اصل اعتقاد ایشان به پدیده ظهور خدشه وارد آورد؛ چه آنکه وقتی گفته می‌شود ظهور در فلان زمان مشخص حتماً واقع خواهد شد ولی در زمان وعده شده ظهور تحقق نپذیرد آنگاه فرد منتظر افزون بر اینکه ممکن است ایمان خویش را نسبت به اصل ظهور منجی از دست دهد سرشکسته، مأیوس و ناامید نیز خواهد شد؛ از سوی دیگر چنانچه گفته شود ظهور تا فلان زمان خاص به وقوع نخواهد پیوست آنگاه فرد منتظر به خیال اینکه هنوز تا زمان ظهور فرصت کافی در اختیار دارد تلاش خویش را برای دستیابی به آمادگی لازم برای واقعه ظهور فروخواهد گذاشت.
این روزها در برخی از محافل دینی به نقل از مرجع عالیقدر حضرت آیت‌الله العظمی بهجت، (دامت برکاته) گفته می‌شود که ایشان در قبال سئوالی مبنی بر بشارت‌هایی درباره ظهور فرموده‌اند که ظهور نزدیک است؛ آنقدر نزدیک که حتی افراد سالخورده نیز می‌توانند به درک واقعه ظهور حضرت حجت(عجل‌الله تعالی فرجه) امیدوار باشند.
بدینسان می‌توان گفت کارکرد حقیقی انتظار در عصر غیبت در گرو عدم تعیین وقت خاص برای واقعه ظهور می‌باشد.
از همین روست که در کثیری از روایات منقول از اهل بیت علیهم السلام، ادعای تعیین وقت ظهور برابر با "کذب " خوانده شده و شیعیان مأمور به تکذیب این مدعیان گردیده‌اند؛ چنانکه در توقیع مبارک امام زمان علیه السلام به "اسحاق بن یعقوب " آمده است:
"... و اما ظهور الفرج فإنه إلی الله تعالی ذکره و کذب الوقّاتون " (و اما آشکار شدن فرج وابسته به اراده حق تعالی است و وقت گزاران دروغزنانی بیش نیستند)
البته نهی از "توقیت " نباید منجر به این شود که شیعیان و منتظران، امر ظهور را پدیده‌ای دور از دسترس و مستقل از اراده خویش، که در آینده‌ای محتمل و نامعلوم به وقوع خواهد پیوست، بیانگارند. بلکه باید با حفظ روحیه نشاط و امید، همواره ظهور را در چند قدمی خویش ببینند و این همان چیزی است که در برخی مجامع روایی و پاره‌ای از متون دینی بدان تصریح شده است چنانکه در دعای "عهد " آمده است: "... اللهم اکشف هذه الغمة عن هذه الامة بحضوره و عجل لنا ظهوره انهم یرونه بعیدا و نریه قریبا " (پروردگارا! با حضور ولی و دوست خود اندوه را از دلهای این امت بزدای ودر ظهور وی شتاب کن (هرچند) دیگران ظهور حضرتش را دور می انگارند و لی ما آن را نزدیک می بینیم)
بنا بر آنچه گذشت گفتنی است این روزها در برخی از محافل دینی به نقل از مرجع عالیقدر حضرت آیت‌الله العظمی بهجت، (دامت برکاته) گفته می‌شود که ایشان در قبال سئوالی مبنی بر بشارتهایی درباره ظهور فرموده‌اند که ظهور نزدیک است؛ آنقدر نزدیک که حتی افراد سالخورده نیز می‌توانند به درک واقعه ظهور حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه) امیدوار باشند. ـ فایل صوتی این نقل قول از زبان آیت‌الله ناصری به خبر پیوست است.
راقم این سطور از یک سو در امین و ثقه بودن این علمای فرزانه ذره‌ای تردید ندارد. از سویی دیگر ظاهر این سخن ممکن است با پاره‌ای از احادیث منقول از اهل بیت علیهم السلام (روایت‌هایی که با عنوان "توقیت " شهرت یافته‌اند) سازگار نیفتد بنابراین دیدگاه معقول و روی آورد منطقی در قبال مساله یاد شده چیست؟
به عقیده ما نمی‌توان و نباید از سرشتابزدگی و با اخذ موضع عجولانه، شأن و منزلت برخی از سرمایه‌ها و ذخیره‌های علمی و معنوی این کشور را زیر سئوال برده آنها را در عداد وقت گزاران امر ظهور و مصادیقی برای اینگونه روایت‌ها به شمار آورد بلکه می‌بایست آنجا که سخنی چنین تامل برانگیز( آنهم به نقل از عالمی فرهیخته و دانشمند که خود بیش و پیش از ما بر اینگونه روایات اطلاع و اشراف کامل دارد) مطرح می‌شود تمام سعی و دقت خویش را در فهم صحیح مراد و مقصود گوینده به کار بندیم.
به فراست می توان دریافت که مسئله "توقیت " اساسا بر خلاف فلسفه و مفهوم واقعی انتظار فرج است و ای بسا منتظران را سرخورده، دلسرد و ناامید سازد و یا اینکه در اصل اعتقاد ایشان به پدیده ظهور خدشه وارد آورد.
و اما رهیافت معقول و پاسخ به سئوال مزبور در گرو تقدیم چند مقدمه است:

یکم:
همانگونه که غیبت بر دو گونه است: غبیت صغری و غیبت کبری؛ ظهور نیز بر دو گونه است: ظهور اصغر و ظهور اکبر.
منظور از ظهور اکبر همان فرج حقیقی و تحقق حکومت عدالت محور آخرین حجت خدا در دوران آخر الزمان است اما مراد از ظهور اصغر، تحقق پاره ای از نشانه های آخر الزمان نظیر رویدادهای اجتماعی همانند قیامها و جنگها، وبرخی حوادث طبیعی همچون زلزله، سیلابها، خسوف و کسوف غیر عادی، و نیز برخی نشانه های خاص می باشد که در برخی کتب مانند کتاب "عصر ظهور " تألیف عالم فرزانه آیت‌الله کوران به تفصیل تبیین و بررسی شده است.

دوم:
وقوع برخی از نشانه های یاد شده حتمی است بدین معنا که تا این نشانه ها تحقق نپذیرد ظهور واقع نخواهد شد. برخی نشانه ها نیز محتمل الوقوعند.

سوم:
هر یک از نشانه های یاد شده به تنهایی در حکم معدّات و به منزله علت ناقصه، برای تحقق ظهور اکبر انگاشته می شوند اما اراده و فعل انسانها به عنوان جزء اخیر علت تامه در تحقق ظهور اکبر نقشی سرنوشت ساز و تعیین کننده دارد لذا در شماری از روایات، یکی از وظایف خطیر منتظران در عصر غیبت دعا و استغاثه به محضر ربوبی به منظور تعجیل در امر فرج معرفی شده است؛ و حضرت حجت علیه السلام خود راز گشایش این مسأله را به ما آموخته اند آنجا که درتوقیع صادر شده از ناحیه حضرتش می فرمایند:
"... و اکثرو الدعا لتعجیل الفرج فإن ذلک فرجکم " (... تا می‌توانید برای تعجیل در فرج دعا کنید چراکه فرج شما همان است.)

نتیجه گیری:
قدر مسلم پاره‌ای از نشانه‌های ظهور در عصر حاضر تحقق یافته است؛ ظهور این نشانه‌ها (ظهور اصغر) نوید بخش قریب الوقوع بودن ظهور اکبر است لکن اراده و فعل آدمیان می‌تواند در کنار سایر اسباب، موجب تسریع و یا تاخیر آن گردد.
پایان بخش نوشتار حاضر تذکار این نکته است که:
توقیت یاد شده از ناحیه علمای اعلام آن توقیت معهود در روایات نیست چراکه آن توقیت، تعیین زمان خاص الخاص و وقت دقیق برای امر ظهور است و این نحوه توقیت از کلام این بزرگان استنباط نمی‌شود.

دانلود نسخه mp3

حجم:۱.۷۷ مگابایت

خبر تکمیلی:

پایگاه اطلاع رسانی مرحوم حضرت آیت الله بهجت در راستای جوابگویی به برخی از شایعات چنین آورده است:

سؤال : از برخی از بزرگان نقل می شود که حضرت آیة الله العظمی بهجت - رحمه الله - فرموده اند : ما تاکنون به جوانها مژده می دادیم که ظهور امام زمان علیه السلام را درک خواهند کرد اما اکنون به پیرها هم بشارت می دهیم که دوران ظهور را خواهند دید ؛ آیا این مطلب به آیة الله العظمی بهجت -رحمه الله - قابل استناد است یا خیر ؟

پاسخ :

1. اتفاقا در این باره از حضرت آیة الله العظمی بهجت - رحمه الله - سئوال شد ، ایشان فرمودند : آقایی دم محراب مسجد نزد من آمد و به من گفت : به خدمت حضرت علیه السلام رسیدم و از ظهور پرسیدم آیا من ظهور را درک می کنم . آنگاه مطالب یاد شده را آقا از این شخص نقل کردند .

بنابراین خود حضرت آیة الله العظمی بهجت - رحمه الله - مستقیما مطلب را نفرمودند بلکه از شخص دیگری نقل نمودند .

عبدالرحمن:آقای بهجت هیچگاه حرف خلاف واقع یا اغراق آمیز از شخص دیگری نقل نمیکنند.

2. همچنین معظم له - رحمه الله - فرمودند :‌ اگر گفتن این مطالب لازم بود من برای شاگردانم می گفتم .

عبدالرحمن:شاید شاگردان همگی ظرفیت همچنین سخنی را نداشته باشند.(والله اعلم)

3. امکان دارد همانگونه که آقا مکرر بیان می فرمودند ، این مطلب اشاره به ظهور شخصی داشته باشد و نه ظهور عمومی .

عبدالرحمن:ظهور خصوصی حضرت حجت(عج) .... روز قبل از ظهور عام ایشان میباشد و بین این دو فاصله زیادی نیست.

4. امکان دارد ، اینگونه اظهارات از باب « إنّهم یرونه بعیدا و نراه قریبا » باشد .

عبدالرحمن:این هم مزید بر علّت است.

معجم احادیث مهدوی(به زبان عربی)

عبدالرحمن — Tue, 4 May 2010 04:08:45 GMT

دوستان عزیز مجموعه معجم احادیث مهدوی در قالب فایل DOC در لینک زیر موجود است.بیش از 1000 صفحه حدیث معتبر در این مجموعه جمع شده ولی دوستان باید به علوم حدیث آشنا باشند تا تفسیر غلط از حدیث نشود.

متشکرم.

حجم:1114 کیلوبایت

سال ظهور سال زلزله های بسیار

عبدالرحمن — Sat, 3 Apr 2010 21:52:23 GMT

رشد آمار زلزله در سالهای اخیر نشانه چیست؟

آیا زلزله هاییتی طبیعی بوده یا دست دیگری در کار بوده؟

امام‌ صادق‌(ع‌) فرموده‌اند:

از نشانه‌های‌ قیام‌ آن‌ حضرت‌ این‌ است‌ که‌ در سالی‌ پر از زلزله‌ و سرما اتفاق‌ می‌افتد.
مهدی‌ را به‌ شما بشارت‌ می‌دهم‌ که‌ پس‌ از پدید آمدن‌ اختلافات‌ در میان‌ امتم‌ و زلزله‌های‌ بسیار ظهور خواهد کرد.
در آن‌ زمان‌ اختلافات‌ شدید و فتنه‌های‌ بسیار در زمین‌ پیش‌ می‌آید.
امام‌ باقر(ع‌) می‌فرمایند:
« حضرت‌ مهدی‌(ع‌) جز در شرایط‌ زیر ظهور نمی‌کند. مردم‌ شدیداً دچار هراس‌ و گرفتار زلزله‌های‌ بسیار و طاعون‌ شوند و جنگ‌ نمایان‌ و شدیدی‌ میان‌ اعراب‌ واقع‌ شود. اختلاف‌ در دین‌ و آیین‌ پیدا کرده‌ و وضعیت‌ و احوالشان‌ متغیر گشته‌ باشد. هر کس‌ آرزویی‌ داشته‌ باشد آرزویش‌ در هر صبح‌ و عصر مرگ‌ است‌ تا آنجا که‌ فرمودند: قیام‌ ایشان‌ پس‌ از یأس‌ و ناامیدی‌ (مردم‌) است‌ خوشا به‌ حال‌ کسی‌ که‌ او را درک‌ کند و از یاورانش‌ باشد وای‌ و صدها وای‌ بر آن‌ که‌ با او مخالفت‌ کند و از امرش‌ نافرمانی‌ و سرپیچی‌ نماید.»
از این‌ مجموع‌ احادیث‌ شریفه‌ که‌ سال‌ ظهور را توصیف‌ می‌کنند در می‌یابیم‌ که‌ آن‌ سال‌، سالی‌ است‌ با زمین‌ لرزه‌ها و فتنه‌های‌ بسیاری‌ که‌ حکایت‌ از نبود و فقدان‌ ثبات‌ سیاسی‌ در برخی‌ کشور و کثرت‌ اختلافات‌ و جنگ‌ها می‌کنند که‌ آن‌ هم‌ به‌ جنگی‌ جهانی‌ ختم‌ می‌شود که‌ در روایات‌ از آن‌ به‌ جنگ‌ و معرکه‌ قرقیسیا یاد شده‌ است‌ (که‌ به‌ زودی‌ به‌ آن‌ اشاره‌ خواهیم‌ کرد) و نتیجه‌ زیاد شدن‌ جنگ‌ها، خوف‌ و هراس‌ و گرسنگی‌ و کشتارها و مرگ‌ و میرها می‌باشد و حوادث‌ و اتفاقات‌ این‌ سال‌ به‌ ظهور حضرت‌ مهدی‌(ع‌) منتهی‌ شده‌ جهان‌ پر از عدل‌ و قسط‌ می‌گردد.

آماری که ارایه میگردد از سایت پژوشکده بین المللی زلزله شناسی ایران میباشد

http://www.iiees.ac.ir/

دهه	تعداد
2000-2010	7462
1990-2000	2686
1980-1990	1742
1970-1980	1643
1960-1970	1297
1950-1960	1007
1940-1950	269
1930-1940	226
1920-1930	156
1910-1920	56
1900-1910	87

آمار فوق نشان دهنده تعداد زلزله های ثبت شده در ایران براساس هر دهه است.

(دانلود فایل اکسل با تمام جزییات در 4 شیت)340 کیلوبایت

اما در مورد زلزله هاییتی

آمریکا در طول تاریخ کم خود توحش زیادی از خود نشان داده.البته این یک تئوری است ولی احتمال زیاد دارد که زلزله هائیتی زیر سر آمریکا باشد. در ضمن منبع خبر من نیروی دریایی روسیه نیست.چون روسیه از دوستان آمریکاست و احتمال دارد که بخواهند حقیقت این موضوع را بپوشانند. افرادی که با پدیده رزونانس آشنا هستند میدانند که میشود با ارتعاش بسیار کمی خرابی زیادی به وجود آورد مقاله تکمیلی زیر را در مورد هارپ بخوانید(البته در سایت هایی مثل ویکی پدیا به دنبال این حرف ها نباشید.مطلب جالب اینجاست که این زلزله که محل وقوعش بسیار نزدیک به اقیانوس بوده سونامی تولید نکرده است.

نقشه زلزله اخیر هائیتی

و بخوانید درباره پروژه هارپ....

خبر تکمیلی از موعود:

زمین لرزه هائیتی را آمریکا با استفاده از سلاح مخوف «هارپ» به وجود آورده است.

به گزارش سایت های اینترنتی از جمله «آلترانفو» و «لوپست»، بسیاری از دانشمندان پنج قاره معتقدند که زمین لرزه هائیتی (3/7ریشتر) به کمک سیستم آب و هوایی «هارپ» ایجاد شده و به کمک این سلاح مخوف است که «امپراتوری آمریکایی- صهیونیستی» نه تنها موجی خارق العاده از سرما را در اروپا پدید آورده تا تلاش های مخالفان جهانی با پدیده گرم شدن آب و هوای کره زمین را مسدود سازد، بلکه بلافاصله نیز زمین لرزه «ویرانگر» هائیتی را تدارک دیده تا ناوگان خود را با هدف نهایی اشغال کوبا و ونزوئلا، در دریای کارائیب مستقر سازد.

گروهی دیگر از دانشمندان که آنها نیز آمریکا را به استفاده از سلاح «هارپ» متهم می کنند، دلیل ایجاد زلزله در هائیتی و «اشغال نظامی» سریع این کشور را وجود ذخایر نفتی غنی آن می دانند که چیزی از ذخایر نفتی ونزوئلا کم ندارد.

این کارشناسان با تأکید بر اینکه آمریکا قطعاً در هائیتی از سلاح «هارپ» استفاده کرده است، به اظهارات «زبیگنیو برژینسکی»، مشاور سابق «جیمی کارتر» و مشاور کنونی «اوباما» اشاره می کنند که «هارپ» را سلاحی برای بی ثبات کردن کشورهای غیرمتحد با واشنگتن توصیف کرده است.

به گفته «برژینسکی»، «تکنولوژی روش هایی را در اختیار کشورهای بزرگ قرار می دهد که به کمک آن می توانند جنگ هایی سریع و غافلگیرکننده به راه اندازند بدون آنکه حتی نیروهای امنیتی شان در جریان قرار گیرند.»

او اضافه می کند: «ما روش هایی در اختیار داریم که به کمک آنها می توانیم تغییراتی در آب وهوا، از جمله خشکسالی و توفان به وجود آوریم، و این امر می تواند توانایی های یک دشمن بالقوه را تضعیف و آن را به پذیرش شرایط ما وادار سازد.»

از دیدگاه کارشناسان، آنچه درمورد زلزله هائیتی تعجب برانگیز است این نکته است که این زمین لرزه در منطقه ای به وقوع پیوسته که «زلزله خیز» نیست، ضمن آنکه این کشور فقیر و کوچک در نزدیک به منطقه ای در پورتوریکو قرار دارد که شعبه ای از سیستم هارپ در آن مستقر است.

در این حال، زمین لرزه در ساعتی از روز به هنگام غروب آفتاب که آسمان به سرخی می گراید و غبارآلود به نظر می رسد، ایجاد شده تا وضعیت آسمان وضعیت حاصل از استفاده از سلاح «هارپ» را بپوشاند.

از دیگرسو، کارشناسان از خود می پرسند چگونه چنین زلزله شدیدی می توانسته صرفاً در نقطه ای کوچک به وقوع بپیوندد بی آنکه مناطق نزدیک به آن مانند جمهوری دومنیکن حتی آن را احساس نکنند و هیچ سونامی نیز ایجاد نشود؟!

این درحالی است که هیچ کارشناس برجسته ای در رسانه های شمال آمریکا و کارائیب در شب حادثه درمورد رویدادی به این عظمت اظهارنظر نکرده است. نیروی دریایی آمریکا هم اکنون هائیتی و بانک مرکزی آن را در اشغال دارد که پایگاهی برای پولشویی این کشور بوده است. نیروهای آمریکایی همچنین از هنگام ورود به هائیتی به هیچ داوطلب کمکی اجازه ورود به این کشور را نداده، کار کمک رسانی به مردم را مختل کرده اند و ابتکار عمل را نیز از دیگر کشورها از جمله فرانسه گرفته اند. در این راستا، «آلن ژوایانده» وزیر مسئول کمک رسانی بشردوستانه فرانسه از سازمان ملل خواسته است نقش آمریکا را در این میان «روشن» سازد.

گفتنی است که سیستم «هارپ» سلاحی آب و هوایی است که از طریق ارسال یک انرژی فوق العاده به لایه یونوسفر (لایه فوقانی اتمسفر)، مولکول های آن را به تپش انداخته و به بازتاب قدرتمند این انرژی وادار می سازد.

این انرژی پس از «کانالیزه» شدن می تواند اختلالاتی مانند خشکسالی، بارش برف و باران، سرمای شدید، سونامی، توفان، زلزله و... در نقطه تعیین شده، به وجود آورد. این سلاح آب و هوایی به مجموعه نظامی -صنعتی بیلدربرگ (اربابان جهان) تعلق دارد.ضمنا مقاله ای در همین زمینه تحت عنوان «پروژه هارپ سلاح مخوف و چند منظوره اربابان قدرت» در یازدهم آبان ماه امسال در صفحه «دریچه ای به جهان» به چاپ رسید.

گزارش پارلمان اروپا درباره فرضیه استفاده از سلاح هارپ در زلزله هائیتی

در گزارش پارلمان اروپا درباره محیط زیست، امنیت و سیاست خارجی آمده است، پروژه هارپ که قابلیت دارد در شرایط جوی اختلال وارد کند دارای اهداف نظامی است و برای زندگی انسان و محیط زیست خطرات و ضررهای بسیاری دارد.

به گزارش فارس به نقل از سایت فرانسوی‌زبان "مکانوپلیس "، زلزله ویرانگر اخیر در هائیتی فرضیات متعددی را خلق کرد. بنا بر اطلاعات منتشر شده در خصوص استقرار نیروهای نظامی آمریکا در هائیتی به بهانه "تأمین امنیت عملیات انسانی " در این کشور، به نظر می‌رسد هائیتی قربانی دهمین و شاید صدمین مداخله آمریکا باشد.
"هوگو چاوز "، رئیس‌جمهور ونزوئلا، اخیرا در اظهاراتی اعلام کرد که آمریکا بانی و منشأ زمین لرزه اخیر هائیتی است و این زمین لرزه را با استفاده از سلاح‌های پیشرفته هارپ(HAARP) که تأمین مالی آن از سوی نیروی دریایی و نیروی هوایی آمریکا صورت گرفته، ایجاد کرده است.
مکانوپلیس در ادامه گزارش خود افزود: اطلاعات رسمی درباره این طرح اگر هم وجود داشته باشند، بسیار نادر و مورد انتقاد است. با این وجود یک سند و گزارش ساده پارلمان اروپا درباره محیط زیست، امنیت و سیاست خارجی نیز به خوبی توصیف می‌کند که این طرح شامل چه چیزهایی است و در افشای اهداف مبهم آن تردید نمی‌کند.
کمیسیون امور خارجه، امنیت و سیاست دفاعی پارلمان اروپا در روز 14 ژانویه 1999 این گزارش را منتشر کرد. در اینجا گذرهایی از این گزارش را انتخاب کرده‌ایم که می‌توانند به عنوان یک منبع اطلاعاتی مورد استفاده قرار گیرند.
ما همچنین یکی از توصیه‌های کمیسیون را نیز تداعی می‌کنیم و آن اینکه "افکار عمومی عملا هیچ اطلاعاتی از پروژه هارپ ندارند و مهم است که این مسئله به اطلاع عموم برسد. "

* گزارش پارلمان اروپا درباره محیط زیست، امنیت و سیاست خارجی

از سال‌های دهه 50، آمریکا به منظور آزمایش تأثیرات رانش‌های الکترو مغناطیسی خود بر روی ارتباطات رادیویی و کارکرد تجهیزات راداری، اقدام به صورت دادن انفجارهای هسته‌ای در کمربند تشعشعی "وان آلن " (Van Allen Radiation Belt) کرد که این انفجارها کمربندهای تشعشعی جدیدی را ایجاد کرد که در عمل کره زمین را به طور کامل تحت احاطه خود درآوردند.
برخی دانشمندان آمریکایی بر این عقیده‌اند که صدها سال زمان لازم است که کمربند وان آلن بار دیگر به حالت اولیه خود بازگردد.
پروژه هارپ (پروژه بررسی و تحقیق درباره لایه آیونوسفیر (Ionosphere) و مطالعات معادن زیر زمینی با استفاده از امواج رادیویی) این قابلیت را دارد که در شرایط جوی اختلال وارد کند و از این رو یک مشکل جهانی محسوب می‌شود و خطرات بسیاری را به بار می‌آورد. خطرناک بودن این پروژه در حالی است که افکار عمومی از این پروژه چیزی نمی‌دانند و این پروژه باید اعلام عمومی شود و مردم از آن مطلع شوند.
هارپ به تحقیقات گسترده‌ای که از 50 سال پیش آغاز شده مربوط می‌شود و کاملا آشکار است که دارای اهداف نظامی است و برای زندگی انسان و محیط زیست خطرات و ضررهای بسیاری دارد. هیچ کس واقعا از مضرات هارپ اطلاعی ندارد اما باید با سیاست مخفی این نوع تحقیقات نظامی مبارزه کرد و کنترل و نظارت بیشتری بر تحقیقات نظامی صورت گیرد و تنها به کنترل‌های مقدماتی اکتفا نشود.
طبق بسیاری از توافقنامه‌های بین‌المللی نظیر Antarctique، سلاح هارپ نه تنها از لحاظ انسانی و سیاسی قابل تأمل است بلکه از لحاظ قانونی و منطقی نیز مشکلاتی دارد.
تمامی سیستم‌های جدید تسلیحاتی باید توسط ارگان‌ها و سازمان‌های بین‌المللی مستقل ارزیابی شوند و توافقات و قراردادهای بین‌المللی محکمتر و مهمتری باید بمنظور حمایت و حفاظت بیشتر از محیط زیست در مقابل تخریب‌های ناشی از جنگ، منعقد شود.

انتظار پویا *** اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود*** - نزدیکی ظهور